آریا جوان -
یادداشت مهمان - سید عباس مصطفوی مشاور وزیر میراث فرهنگی: بحران‌ها فقط اراده ملت‌ها را نمی‌آزمایند؛ نشان می‌دهند تا چه اندازه برای حفظ داشته‌هایشان آماده‌اند. صبر، نیروی عبور از بحران است و صیانت، مسئولیت حفظ دستاوردها در میانه و پس از آن.
شهید آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای در تبیین تجربه دفاع مقدس، صیانت از کشور و بازدارندگی در برابر تهدیدهای دشمن را با مقاومت پیوند داده‌اند. این نگاه، امروز نیز واجد معنایی راهبردی است؛ زیرا عبور از فشارها، تنها به ایستادگی نیاز ندارد، بلکه مستلزم مراقبت هوشمندانه از سرمایه‌هایی است که بقای کشور و کیفیت زندگی مردم به آن‌ها وابسته است.
اما صبر و صیانت چگونه در زندگی امروز ما معنا پیدا می‌کنند؟ صبر، یعنی در برابر دشواری‌ها شتاب‌زده تصمیم نگیریم، امید را از دست ندهیم و برای حل مسائل، تلاش و پیگیری را متوقف نکنیم. صیانت، یعنی هم‌زمان مراقب باشیم که در این مسیر، اعتماد عمومی، منافع ملی، هویت فرهنگی و فرصت‌های نسل جوان آسیب نبینند. به بیان روشن‌تر، صبر بدون اقدام، به تحمل فرساینده تبدیل می‌شود و صیانت بدون تدبیر، به شعاری بی‌اثر.
در شرایطی که فشارهای اقتصادی، نگرانی‌های اجتماعی و تحولات منطقه‌ای بر زندگی مردم سایه انداخته‌اند، صبر اجتماعی را نمی‌توان صرفاً به دعوت مردم به تحمل مشکلات تقلیل داد. صبر مسئولانه، با امیدآفرینی صادقانه، پاسخ‌گویی و تلاش ملموس برای حل مسائل معنا می‌یابد؛ همان‌گونه که صیانت از سرمایه اجتماعی، به تقویت اعتماد عمومی، اصلاح کاستی‌ها و تصمیم‌گیری مسئولانه نیاز دارد.
پیوند کاربردی این دو مفهوم در یک اصل خلاصه می‌شود: در برابر بحران، برای عبور صبور باشیم و در مسیر عبور، از آنچه برای آینده ضروری است، صیانت کنیم. اگر حفظ یک دستاورد به اصلاح روش‌ها نیاز دارد، باید اصلاح کرد؛ اگر اعتماد عمومی آسیب دیده است، باید برای ترمیم آن اقدام کرد؛ و اگر دشواری‌ها استمرار یافته‌اند، نباید صبر را جایگزین حل مسئله ساخت.
این ضرورت، در شرایط حساس و خطیر کنونی کشور، اهمیتی دوچندان دارد؛ شرایطی که عبور هوشمندانه از آن، افزون بر تدبیر و پایداری، به وحدت‌آفرینی، همدلی و حفظ انسجام ملی نیازمند است. آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای، رهبر جدید انقلاب اسلامی، در پیام ۲۶ تیر ۱۴۰۵، تأکید کرده‌اند: «صیانت از وحدت و پرهیز از تفرقه و تنازع، اختلافات سیاسی و برجسته کردن تفاوت‌های اجتماعی وظیفه‌ی همگانی است.» ایشان همچنین وحدت کلمه و اتحاد در میان مردم و مسئولان را از اصول اساسی این مقطع دانسته‌اند.
این تأکید، مسئولیتی روشن پیش روی همگان قرار می‌دهد: اختلاف‌نظرها نباید به گسست اجتماعی بینجامند؛ نقد و مطالبه‌گری باید در مسیر اصلاح باقی بماند و مسئولان نیز با پاسخ‌گویی، تدبیر و عملکرد مؤثر، به تقویت اعتماد مردم کمک کنند. وحدت، به معنای یکسان‌اندیشی یا نادیده گرفتن مشکلات نیست؛ بلکه توانایی حفظ همبستگی در عین تفاوت دیدگاه‌ها و مقدم دانستن منافع ملی بر منازعات فرساینده است.
صبر، ما را از تلاطم بحران عبور می‌دهد؛ صیانت از وحدت، توان عبور را حفظ می‌کند و همدلی، این دو را به نیرویی برای ساختن آینده پیوند می‌زند. امروز، موفقیت تنها در عبور از دشواری‌ها خلاصه نمی‌شود؛ در آن است که از این مقطع حساس، با سرمایه اجتماعی محفوظ‌تر، اعتماد عمومی استوارتر و اراده‌ای جمعی برای ساختن آینده بیرون بیاییم. این همان مسئولیت مشترکی است که صبر را از تحمل صرف و صیانت را از شعاری بی‌اثر فراتر می‌برد و به راهبردی برای ماندگاری و پیشرفت کشور تبدیل می‌کند.»