چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵

دانش

فراترازقطعه موزاییکی؛ به سوی فهم مشترک

فراترازقطعه موزاییکی؛ به سوی فهم مشترک
آریا جوان - خبرگزاری آریا- سید بهنام مهردل مدیرکل آموزش فنی و حرفه‌ای استان مازندران، درفضای سازمانی ما، طرح مفاهیم تازه اگر با نگاه آسیب‌شناسانه همراه باشد، نشانهٔ پویایی است، نه ضعف.
  بزرگنمايي:

آریا جوان - خبرگزاری آریا- سید بهنام مهردل مدیرکل آموزش فنی و حرفه‌ای استان مازندران، درفضای سازمانی ما، طرح مفاهیم تازه اگر با نگاه آسیب‌شناسانه همراه باشد، نشانهٔ پویایی است، نه ضعف.
سید بهنام مهردل مدیرکل آموزش فنی و حرفه‌ای استان مازندران بیانه داشت:یادداشت سرکارخانم یاسمین صیامیان گرجی سرپرست معاونت برنامه ریزی، سنجش مهارت و صلاحیت حرفه ای اداره کل با عنوان «کارمند موزاییکی: کارمندی که فقط درمرزقطعهٔ خود حرکت می‌کند» را در مین چارچوب می‌خوانم؛ یادداشتی که می‌کوشد رفتاری سازمانی را توصیف کند، نه اینکه خدای ناکرده کارکنان را تحقیر کند یا مسئولیت را یک‌طرفه بر دوش گروهی خاص بگذارد .
دراین نگاه، کارمند موزاییکی یک استعارهٔ تحلیلی است برای کارمندی که فقط در محدوده وظیفه تعریف‌شده خود حرکت می‌کند، تصویر بزرگ سازمان را نمی‌بیند و ارتباط قطعهٔ خود را با کل سازمان درک نمی‌کند. چنین توصیفی، اگرچه ممکن است برای برخی خوشایند نباشد، واقعیتی است که انکار آن مانع اصلاح می‌شود. اما مهم آن است که این استعاره، برچسبی برای کوچک کردن کارکنان نیست؛ دعوتی است به پرسش از علت‌ها .
اگر به جای واژه‌ها به مفاهیم توجه کنیم، درمی‌یابیم که مسئلهٔ اصلی، تعامل میان ساختار، راهبری و فرد است. سازمان سالم، سازمانی است که در آن رهبری تنها در یک نقطه متمرکز نیست؛ بلکه در لایه‌های مختلف توزیع می‌شود و میان رهبران سطوح گوناگون هم‌راستایی وجود دارد. تعدد رهبری به معنای چندپارگی و بی‌ثباتی نیست؛ به معنای مسئولیت مشترک و هم‌افزایی است. اگر تصویر کلان روشن نباشد، ارتباط واحدها ضعیف باشد، نوآوری پاداش نگیرد و خطای سازنده تحمل نشود، رفتار موزاییکی تقویت می‌شود. در سوی دیگر، کارمند نیز در حد خود حق انتخاب، پرسشگری و مسئولیت‌پذیری دارد و نمی‌توان همه کوتاهی‌ها را تنها با توسل به ساختار و سیاست‌های مدیران توجیه کرد .
بنابراین، یادداشت معاونت محترم را نه تلاشی برای تبرئه مدیران می‌دانم و نه تلاشی برای محکوم کردن کارکنان. ایشان هم خود در همان یادداشت تصریح کردند که کارمند موزاییکی «فقط نتیجهٔ ویژگی‌های فردی نیست» و گاهی حاصل نظام مدیریتی غیرآموزش‌دهنده، غیرآگاه‌کننده و رهاکننده است. این جمله، تشخیص یک آسیب است، نه صدور حکم برائت یا محکومیت یک‌طرفه. از این منظر، همه چیز را نباید به گردن مدیران انداخت؛ همان‌گونه که نباید کارکنان را از مسئولیت مبرا کرد .
پیشنهاد مشخص من این است که به جای جدل درباره واژه‌ها، به آسیب‌شناسی مشترک بپردازیم: بررسی فرایندها، نظام ارزیابی و پاداش، ارتباط بین واحدها،شناخت موانع ساختاری،گفتگو برای رفع موانع ساختاری، تغییر نگرش وظیفه مدار دوستی مدیران، احترام به مرز ساختارها، تعامل ساختاری با نوآوری و خلاقیت کارمندان، شفافیت انتظارات و سبک راهبری. بخشی از راه‌حل نیز آموزش مهارت‌های سیستمی، کار تیمی، حل مسئله و پرسشگری به کارکنان است؛ نه فقط انتظار خلاقیت بدون آموزش و پشتیبانی .
درپایان، امیدوارم این گفت‌وگوها به جای نقد شخصی، به یک برنامهٔ اصلاحی و فهم مشترک منجر شود؛ برنامه‌ای که هم مدیران را به بازاندیشی در سبک راهبری دعوت کند و هم کارکنان را به مسئولیت‌پذیری بیشتر و فراتر دیدن از مرز قطعه خود .


نظرات شما