آریا جوان - خراسان / انجام کارهایی به نفع دیگران میتواند روابط را عمیقتر کند و نشانهای از سلامت روان باشد؛ اما همین رفتارها،اگربا انگیزههای نادرست همراه شوند، ممکن است به فرسودگی روانی و تنش در روابط بینجامند. تفاوت اصلی نه درخودِ عمل، بلکه در نیت پشت آن است. مهربانی و مهرطلبی در ظاهر شباهت زیادی دارند؛ هر دو با کمک کردن و توجه به دیگران همراهاند. اما مهربانی ریشه در نوعدوستی دارد،درحالی که مهرطلبی ازنیازبه تأیید و پذیرش تغذیه میشود. در نوعدوستی اصیل، فرد از خودِ عمل کمک کردن احساس رضایت میکند و نیازی به قدردانی یا جبران ندارد. ارزش رفتار برای او به واکنش دیگران وابسته نیست و همین موضوع باعث احساس معنا و انسجام درونی میشود.درمقابل، مهرطلبی نوعی وابستگی پنهان است.فردکمک میکند اما درانتظارتوجه، تحسین یا پذیرش است. وقتی این انتظاربرآورده نشود، احساس خشم، دلخوری یا بیارزشی شکل میگیرد. در این حالت، کمک کردن به نوعی معامله نانوشته تبدیل میشود که اگر نتیجه دلخواه را نداشته باشد، رابطه را دچار تنش میکند. گاهی این انگیزه درقالب نیاز به تعلق بروز میکند؛ فرد برای پذیرفته شدن دریک جمع یا نزدیک شدن به شخصی خاص، بیش از توان خود مسئولیت میپذیرد و از نیازهای شخصیاش میگذرد. اگردرنهایت احساس طردشدگی کند، با ناامیدی و رنج روبهرو میشود. واقعیت این است که اغلب ما ترکیبی از انگیزههای نوعدوستانه و نیاز به تأیید را تجربه میکنیم. مسئله زمانی نگرانکننده میشود که نیاز به تأیید بر رفتار ما غلبه کند. مهربانی سالم از درون میجوشد اما مهرطلبی افراطی، حال خوب را به واکنش دیگران وابسته میکند.