آریا جوان - آخرین خبر / ورزش‌های آبی ایران بازی‌های آسیایی ناگویا را بدون کسب حتی یک مدال به پایان رساندند. شنا، شیرجه و واترپلو در شرایطی از رسیدن به سکو بازماندند که انتظار می‌رفت دست‌کم یکی از این سه رشته بتواند طلسم مدال نگرفتن را بشکند. اما حاصل کار، چند نتیجه قابل توجه و البته حسرتی بزرگ بود.
به گزارش آخرین خبر، ناکامی واترپلو بیش از سایر رشته‌ها به چشم آمد. تیمی که در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا به مدال برنز رسیده بود، این بار حتی از کسب مدال بازماند و با شکست مقابل چین در دیدار رده‌بندی چهارم شد. شکست سنگین ۲۶ بر ۱۲ برابر ژاپن در نیمه‌نهایی نیز فاصله فنی ایران با قدرت‌های اصلی آسیا را به نمایش گذاشت.
در شنا، سه فینالیست ایران نتوانستند به مدال برسند و در شیرجه نیز سام واژیر با کسب مقام چهارم تخته یک متر، بهترین نتیجه سال‌های اخیر ایران در این ماده را ثبت کرد. با این حال، رکورد و حضور در فینال نتوانست جای خالی مدال را پر کند.
اما این ناکامی‌ها بار دیگر نگاه‌ها را به سمت مدیریت فدراسیون ورزش‌های آبی برده است. محسن رضوانی از سال ۱۳۹۲ ریاست این فدراسیون را برعهده دارد و اردیبهشت امسال نیز برای چهارمین دوره انتخاب شد. حالا پس از بیش از ۱۳ سال حضور او در رأس فدراسیون، این سؤال جدی مطرح است که خروجی این مدت مدیریت در مهم‌ترین میدان ورزشی قاره چه بوده است؟
رضوانی پس از پایان رقابت‌ها، کمبود مسابقات تدارکاتی را یکی از دلایل ناکامی واترپلو عنوان کرد. به گفته او، تیم ایران در فاصله رقابت‌های قبلی با چین تنها هفت بازی انجام داده، در حالی که حریف بیش از ۳۰ مسابقه داشته است. مشکلات صدور ویزا و محدودیت اردوها نیز از دیگر موانعی بود که رئیس فدراسیون به آن اشاره کرد.
این مشکلات قطعاً در آماده‌سازی تیم‌ها تأثیرگذارند، اما پرسش اصلی اینجاست که چرا پس از سال‌ها مدیریت هنوز برنامه‌ای پایدار برای افزایش تجربه بین‌المللی و کاهش فاصله با رقبای آسیایی شکل نگرفته است؟ رضوانی حتی از احتمال استفاده از مربی خارجی و نیاز به هفت تا هشت سال کار ویژه برای تبدیل شدن واترپلو به یکی از دو قدرت برتر آسیا سخن گفته است. اما چرا پس از ۱۳ سال، هنوز باید از آغاز یک برنامه بلندمدت صحبت کرد؟
بدون تردید شنا، شیرجه و واترپلو با مشکلات زیرساختی و محدودیت امکانات روبه‌رو هستند و نمی‌توان همه ناکامی‌ها را به مدیریت فدراسیون نسبت داد. با این حال، استمرار مدیریت باید با نتیجه و کارنامه قابل دفاع همراه باشد. وقتی سه رشته زیرمجموعه یک فدراسیون در بازی‌های آسیایی بدون مدال می‌مانند، دیگر نمی‌توان تنها به فینالیست شدن یا ثبت رکوردهای بهتر بسنده کرد.
ناگویا بار دیگر ضعف ورزش‌های آبی ایران را عیان کرد. حالا فدراسیون باید به جای تکرار دلایل ناکامی و وعده‌های بلندمدت، برنامه‌ای روشن و قابل ارزیابی ارائه دهد. پس از بیش از یک دهه مدیریت، پرسش همچنان پابرجاست: سهم ورزش‌های آبی ایران از این سال‌ها مدیریت چه زمانی به مدال تبدیل می‌شود؟