آریا جوان - برترین ها/ در روزهای اخیر خبر تولد ۹۸ سالگی منوچهر انور مسرت‌بخش بود. یکی از آخرین بازمانده‌های نسلی است که برای فرهنگ، کلمه و هنر وسواس داشتند. او مترجم، گوینده، نویسنده و کارگردان است و برای بسیاری از ایرانی‌ها صدایش با دوبله‌های ماندگار و کارهای فرهنگی مهم گره خورده است. انور از آن آدم‌هایی است ک
برترین ها / در روزهای اخیر خبر تولد ۹۸ سالگی منوچهر انور مسرت‌بخش بود. یکی از آخرین بازمانده‌های نسلی است که برای فرهنگ، کلمه و هنر وسواس داشتند. او مترجم، گوینده، نویسنده و کارگردان است و برای بسیاری از ایرانی‌ها صدایش با دوبله‌های ماندگار و کارهای فرهنگی مهم گره خورده است. انور از آن آدم‌هایی است که وقتی نامش می‌آید، بیشتر از یک شخص، یک دوره فرهنگی به ذهن می‌رسد. اینکه هنوز بعضی از آدم‌هایی که بخش بزرگی از فرهنگ و خاطره جمعی ما را ساخته‌اند، میان ما هستند. هنوز می‌شود صدایشان را شنید، حرف‌هایشان را خواند، خاطراتشان را مرور کرد و خوشحال بود که یک تکه از تاریخ زنده ایران هنوز نفس می‌کشد.
در سال‌هایی که خبر رفتن بزرگان، یکی پس از دیگری می‌رسد، بودن این آدم‌ها خودش یک اتفاق ارزشمند است. با احترام به تمام هنرمندانی که از میان ما رفته‌اند، امروز باید خوشحال باشیم که هنوز چهره‌هایی از آن نسل طلایی کنار ما هستند؛ آدم‌هایی که بخشی از تعریف ما از هنر و فرهنگ شدند.
علی نصیریان؛ مردی که هنوز اعتبار صحنه و تصویر است
نام علی نصیریان معمولا همراه و مترادف با هم‌نسلانش به یاد آورده می‌شود؛ همان۵ تن معروف: عزت‌الله انتظامی، جمشید مشایخی، داوود رشیدی، محمدعلی کشاورز و علی نصیریان. استاد بلامنازع بازیگری و یکی از واپسین بازماندگان نسل طلایی هنر نمایش در ایران، هنرمندی که بیش از هفت دهه از عمر خود را صرف تئاتر، سینما و تلویزیون کرده است. او از پیشگامان تئاتر نوین ایران بود و با نقش‌های ماندگاری در آثاری چون «گاو»، «هزاردستان»، «ناخدا خورشید» و «شهرزاد» جایگاه ویژه‌ای در حافظه فرهنگی مردم پیدا کرد. نصیریان 92 ساله نماد نسلی است که هنر را با دانش، تجربه و احترام به مخاطب معنا کرد. هنرمند بی‌مثالی که به لحاظ تنوع نقش با هیچ‌کدام از بازیگران هم‌نسلش قابل‌مقایسه نیست؛ بازیگری که در این سال‌های طولانی میراثی گهربار برایمان به یادگار گذاشته. حضورش مستدام.
محمد متوسلانی؛ از گروه سه تفنگدار سینمای ایران
یکی از چهره‌های قدیمی و اثرگذار سینمای ایران؛ هنرمندی که زندگی‌اش با بخش مهمی از تاریخ معاصر و سینمای ایران گره خورده است. متوسلانی متولد مرداد ۱۳۱۴ است؛ بازیگری که با «طوفان در شهر ما» به کارگردانی ساموئل خاچیکیان وارد سینما شد و بعدها در مقام کارگردان، تهیه‌کننده و فیلمنامه‌نویس نیز فعالیت کرد. او از معدود هنرمندانی است که هم دوران اوج سینمای پیش از انقلاب را تجربه کرده و هم بعد از انقلاب به فعالیت خود ادامه داده است. اما بخش مهمی از محبوبیت محمد متوسلانی برای مخاطبان قدیمی، به سال‌هایی برمی‌گردد که در کنار گرشا رئوفی و منصور سپهرنیا یکی از معروف‌ترین گروه‌های کمدی سینمای ایران را شکل داد؛ سه نفری که در دهه ۴۰ با عنوان سه تفنگدار سینمای ایران شناخته می‌شدند و تبدیل به یکی از نمادهای سینمای سرگرم‌کننده آن دوره شدند.
پوری بنایی؛ ستاره‌ای از دوران طلایی سینما
اینکه ستاره بی‌رقیب سینما باشی و چهار دهه دور از صحنه، رنج بزرگی ست. بماند که دیگر خودت هم باورت می‌شود سرنوشت همین را برایت رقم زده و تلاشی برای تغییرش نمی کنی.حتی پیشنهادهای آنور آبی را رد می‌کنی و در تهران می‌مانی. پوری بنایی ستاره فراموش‌نشدنی سینمای ایران است. چه برخی خوششان بیاید چه نیاید. تاریخ را نمی‌شود لای زرورق پیچاند و به خورد مردم داد. پوری علی‌رغم اینکه پس از سال ۱۳۵۷ همچون بسیاری از هنرمندان مورد بی‌مهری قرار گرفت ولی ایران را ترک نکرد و از جمله کسانی بود که ماندن در وطن را برگزید و ماند. او حالا در 86 سالگی در تهران مشغول فعالیت‌های نیکوکارانه است. عمرش دراز باد.
حسن شماعی‌زاده؛ یکی از ستون‌های موسیقی پاپ ایران
بزرگ‌خاندان موسیقی پاپ ایران که این روزها در ۸۴ سالگی همچنان همان صدا و همان انرژی را دارد. موزیسینی چیره‌دست که پشت بسیاری از خاطره‌انگیزترین ملودی‌های چند نسل از ایرانی‌ها ایستاده؛ مردی که اقیانوسی از ترانه و خاطره برای مردمش به جا گذاشته و سال‌هاست دور از وطن زندگی می‌کند. حسن شماعی‌زاده فراتر از یک خواننده یا آهنگساز، بخشی از حافظه موسیقایی ایرانی‌هاست، کسی که رد پایش را می‌توان در بسیاری از ترانه‌هایی پیدا کرد که هنوز بعد از دهه‌ها شنیده می‌شوند.
بهروز وثوقی؛ ستاره‌ای فراتر از یک نسل
ستاره‌ای فراتر از یک نسل که در ۸۷ سالگی همچنان یکی از ماندگارترین نام‌های تاریخ سینمای ایران است. بهروز وثوقی برای چند نسل از ایرانی‌ها نماد یک دوران است. بازی‌های ماندگارش در فیلم‌هایی چون «قیصر»، «گوزن‌ها»، «داش‌آکل» و «سوته‌دلان» او را به یکی از مهم‌ترین چهره‌های سینمای ایران تبدیل کرد. او از آن ستاره‌هایی است که گذر زمان نتوانسته از محبوبیتش کم کند؛ چون بعضی بازیگران فقط نقش بازی نمی‌کنند، بلکه بخشی از حافظه جمعی یک ملت می‌شوند. سال‌ها دوری از وطن هم نتوانسته جایگاه او را در میان علاقه‌مندان سینما تغییر دهد و نامش همچنان با شکوه دوران طلایی سینمای ایران گره خورده است.
ابوالحسن تهامی؛ صدایی که چند نسل با آن خاطره دارند
ابوالحسن تهامی‌نژاد را با صدای خاطره‌انگیزش می‌شناسیم؛ صدایی که در دوبله صدها فیلم جاری بوده و در آنونس‌های مختلف بارها شوق رفتن به سینما را در دل مخاطب کاشته است. برای درک عیار هنری این دوبلور برجسته و 88 ساله، همین بس که بدانیم او به‌جای ستارگانی همچون جیمز استوارت، کری گرانت، پیتر اوتول، رکس هریسون، الک گینس، جک پالانس، کریستوفر پلامر، ترنس هیل، ویتوریو دسیکا و آنتونی هاپکینز سخن گفته و در کارنامه‌اش گویندگی چنین فیلم‌هایی را ثبت کرده: «اشک‌ها و لبخندها»، «بانوی زیبای من»، «معما»، «مری پاپینز»، «ال سید»، «سرگیجه»، «همسفر»، «شعله»، «کازینو رویال»، «وداع با اسلحه»، «شب ژنرال‌ها» و «دکتر ژیواگو».
پ
-->